|
||||||||||||||
| ||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
| ||||||||||||||
|
AKCJA PIUSA XI
Przeżycia związane z I wojną światową spowodowały, że papież Pius XI (1922-1939) zamierzał działać na rzecz pokoju między narodami. Jednym ze sposobów odnowienia całej ludzkiej społeczności było wezwanie wiernych wszystkich stanów i bez względu na wiek do zjednoczenia się w apolitycznej Akcji Katolickiej. W kilka lat po wyborze na Stolicę Apostolską zaczęto go nazywać papieżem Akcji Katolickiej. Była ona dla Piusa XI dziełem niezwykle ważnym. Do żadnego chyba tematu i sprawy nie powracał tak często, jak do Akcji. Troska o jej rozwój przewija się w encyklikach, listach i przemówieniach. Nadał jej urzędowy podpis, urzędową pieczęć najwyższej instancji kościelnej. W rezultacie samorzutny czyn świeckich katolików miał stać się od tej pory ogólnym niesieniem pomocy na wszystkich płaszczyznach pracy duszpasterskiej. Dotychczasowe sporadyczne i przypadkowe kształcenie świeckich apostołów stawało się systemem z kościelnym zatwierdzeniem. Według papieża AK to udział, współpraca i współdziałanie świeckich katolików w hierarchicznym apostolstwie Kościoła. Zadania Akcji to nic innego jak współpraca świeckich i hierarchii w rozprzestrzenieniu Królestwa Chrystusa. Świeccy mają być urzędowymi pomocnikami hierarchii kościelnej. Tak właśnie w 1922 r. w encyklice „Ubi arcano Dei” określił definicje i zadania Akcji. Za główny środek zaradczy na skutki wojny wśród ludzi, uznał wprowadzenie pokoju w ich serca i pojednanie miedzy nimi. „Trzeba odbudować Królestwo Chrystusowe na ziemi” – pisał, a dokonać tego mają wspólnie apostołowie świeccy i hierarchia kościelna. Komentarz do tej encykliki stanowi list z 1928 r. do kardynała Adolfa Bertrama, arcybiskupa wrocławskiego, o powszechnych podstawach i zasadach Akcji. Warto tu wspomnieć, że papież określił ją jako inicjatywę duchową, religijną, oddziałującą społecznie, zdecydowanie jednak odcinającą się od problematyki świeckiej, a w szczególności politycznej. Celem jej jest obrona wiary i obyczajów, budowa Królestwa Chrystusowego na ziemi. Mogą w niej uczestniczyć wszyscy katolicy bez różnicy wieku, płci, środowiska społecznego lub przynależności partyjnej (oczywiście jeżeli w swej działalności nie są w sprzeczności z nauką Kościoła). Akcja ma też za zadanie wychowywać i przygotowywać swych członków do życia publicznego. Z tego też względu powinna być otoczona opieką nie tylko biskupów i kapłanów, ale także państwa. Akcja może przyjąć różne formy organizacyjne w poszczególnych państwach, ale pozostaje w jednolitych ramach organizacyjnych i pod jednym kierownictwem. Jej wzorem pod względem organizacyjnym powinna być włoska Akcja Katolicka. Także inne dokumenty papieskie zawierały dalsze wskazania dla rozwoju AK. Wspomnieć tu warto o encyklice „Mens Nostra”, w której zalecał rekolekcje zamknięte, jako najlepszą szkołę wychowującą członków Akcji. W encyklice „Divini illius” pisał o chrześcijańskim wychowaniu młodzieży i roli Akcji w tej dziedzinie, wskazując na zagrożenia płynące z rodzącego się faszyzmu. Z okazji 40. rocznicy ukazania się „Rerum novarum” Leona XIII, ogłosił w 1931 r. encyklikę społeczną „Quadragesimo anno”, która m. in. wskazywała na potrzebę rozwoju Akcji wśród robotników. Ich pierwszymi i bezpośrednimi apostołami mieli być właśnie sami robotnicy. Pius XI w 1925 r. wprowadził obchody święta Chrystusa Króla, obecnie święta Akcji Katolickiej. Papież ten był faktycznym twórcą AK i jej „duszą”. Izabela Fac |
